Na płótnie Two spotykają się dwie postaci — nie do końca ludzkie, nie do końca abstrakcyjne. To sylwetki widziane jak przez mgłę pamięci, rozbite na pola barwne i linie, które zamiast opisywać ciało, wyznaczają jego obecność w przestrzeni. Pollock nie daje nam portretu, daje raczej znak relacji – napięcia, jakie powstaje, gdy dwoje ludzi stoi obok siebie, blisko, a jednak w oddzielnych światach.

Kolory również mówią w parach: dwie zielenie, dwie szarości, dwa odcienie bieli, zestawione z pomarańczą i różem. Echo tytułu powraca w chromatyce — „dwa” jako rytm, podział, jako dialog. Nic nie jest tu pojedyncze, każdy kolor domaga się odpowiednika, każdy ton ma swój kontrapunkt. W ten sposób obraz staje się rozmową barw, równie ważną jak dialog sylwetek.

Postaci są monumentalne, jakby wyrzeźbione w archaicznym rytuale. Mają w sobie coś z totemów, coś z pradawnych figur, a jednocześnie pulsują nerwem współczesności. Linie czerni zamykają kształty, ale ich nie ujarzmiają; farba wycieka, smugi rozlewają się, powierzchnia żyje własnym tempem. To właśnie ta materialność malowania — ciężar farby, jej lepkość, jej własny rytm — staje się pełnoprawnym bohaterem dzieła.

W Two Pollock jest jeszcze pomiędzy: trzyma się figur, ale pozwala, by rozmywały się one w abstrakcyjnym pulsie. Już tutaj, w tej napiętej parze postaci, kryje się zapowiedź jego przyszłych „drip paintings” – obrazów, w których gest, ruch i rytm staną się jedyną treścią. Ale zanim to nastąpi, mamy ten moment: dwie postaci, dwa kolory, dwa bieguny, spotkanie i oddalenie zarazem.