Instalacja świetlna Nannucciego z 2003 roku jest jak poezja zapisana neontem — pulsującym, przejrzystym, trwającym źródłem światła, które w sobie skrywa refleksję nad tym, jak przemijające miejsce, upływ czasu, myśli i przyszłość splatają się w jedno, nieskończone kontinuum. Neonowe rury, migotliwe linie świetlne montowane na ścianie, stają się frazami niewypowiedzianego monologu między „tu” a „tam”, „dziś” a „jutro”.

Nannucci, artysta, który od lat bada relację między językiem, obrazem, przestrzenią i światłem, tym razem zaprasza nas do stania przed elementem minimalistycznym, a zarazem bogatym: słowa umieszczone w przestrzeni — neon i ciemność — stają się obietnicą możliwości. „Changing Place” — zmieniające się miejsce; „Changing Time” — czas w ruchu; „Changing Thoughts” — myśli, które nieustannie przekształcają się; „Changing Future” — przyszłość jako otwarta perspektywa, któa nie jest dana raz na zawsze, lecz kształtowana przez teraźniejszość.

Światło neonu rozcina mrok, napina przestrzeń: nie jest tylko iluminacją, lecz momentem zawieszenia między tym, co stałe, a tym, co płynne. Ulica, ściana, przestrzeń galerii — te elementy stają się tłem dla refleksji artysty: o przemijaniu, o pamięci miejsc, o tym, jak nasze myśli i oczekiwania budują przyszłość.

W tej pracy nie ma dramatycznych gestów — jest cisza, która pozwala zapytać: gdzie jesteśmy? kiedy jesteśmy? i dokąd zmierzamy? Neon nie próbuje odpowiedzieć — on wskazuje.