W roku 1926 Paul Klee powrócił do nauczania w Bauhausie, który przeniósł się wówczas do Dessau. To właśnie w tym okresie artysta formułował i przekazywał złożony program teoretyczny, ściśle powiązany z jego malarstwem i rysunkiem. Nauka i praktyka tworzyły tu system naczyń połączonych: teoria rozjaśniała sens obrazów, a obrazy ożywiały teorię. Klee, jako uważny obserwator, badał i skrupulatnie notował analogie pomiędzy światem natury, wytworami ludzkimi a formami geometrycznymi.

W jego notatnikach i dziełach z tego czasu często pojawiają się studia roślin ukazujące procesy wzrostu. Interesowała go również architektura – w obrazach z roku 1926 nierzadko łączył struktury budynków z formami roślinnymi, tworząc hybrydyczne, organiczno-geometryczne układy.

W Magicznym ogrodzie powierzchnia obrazu przypomina pierwotną materię – substancję ukształtowaną i nadwerężoną przez własną historię. Z tego kosmicznego podłoża zdaje się wybuchać erupcja form, które są ze sobą spokrewnione morfologicznie, lecz rozdzielone na różne gatunki i rodzaje. Choć uwolnione od praw grawitacji, każda z nich zajmuje swoje wyznaczone miejsce w nowym, samowystarczalnym wszechświecie. Ich trwanie przypomina ruch orbit planetarnych albo rytm jąder organicznych komórek – zarazem nieruchome i w ruchu, zakorzenione i swobodne.