Poeta powstał latem 1911 roku, gdy Pablo Picasso pracował ramię w ramię z Georges’em Braque’em w Pirenejach. Obraz stanowi esencję momentu, w którym kubizm analityczny osiągnął tak wysoki stopień abstrakcji, że przedstawiane obiekty stają się niemal nierozpoznawalne. Tytuł zdradza, że tematem jest postać ludzka – rozczłonkowana spojrzeniem artysty, rozbita na fragmenty i zrekonstruowana na nowo.

Mimo ulotności wizualnych tropów, widz dostrzega centralną, gęsto artykułowaną figurę o kształcie piramidy, scaloną kolorystycznie i fakturowo z mniej szczegółowym tłem. Picasso proponuje wielość perspektyw – jakby obiegał wokół obiektu i zatrzymywał każdy widok w jednej, złożonej syntezie. Fragmentacja obrazu prowokuje odbiór w kategoriach formy abstrakcyjnej, a nie przedstawieniowej. Wyobrażone wolumeny postaci i przedmiotów rozpływają się w nieprzedmiotowych układach linii, płaszczyzn, światła i koloru.

Ciągłość niektórych linii, przebiegających przez przecinające się facety, tworzy iluzję systemu większych płaszczyzn, unoszących się w niedookreślonej przestrzeni, a jednocześnie mocno zakotwiczonych w strukturze kompozycji. Chromatyczna powściągliwość – typowa dla dzieł Picassa i Braque’a z tego okresu – koresponduje z intelektualnym charakterem problemów, które stawiali sobie twórcy kubizmu.