Obraz Untitled (Woman Sleeping in a Landscape) stanowi przykład wczesnych lat trzydziestych Dalíego, kiedy to artysta coraz bardziej zanurzał się w surrealistyczne eksploracje krajobrazów snu i podświadomości. Dalí łączy ciało ludzkie ze światem naturalnym — senna, niemal bezbronnie ułożona kobieta spoczywa pośród krajobrazu, który zdaje się mineralny, pustynny, odległy i surowy.

Obraz subtelnie balansuje pomiędzy obecnością i nieobecnością: postać, choć wyraźnie centralna, zdaje się wtapiać częściowo w tło. Jej ciało przyjmuje pozycję zarówno uległą, jak i bezradną, jakby była “więźniem” własnego snu lub własnego umysłu. Ręka przywiązana łańcuchem do uschłej gałęzi drzewa potęguje poczucie ograniczenia, podczas gdy skorupy i muszle wyrastające z głowy symbolizują przenikanie się psychiki i materii — świata wewnętrznego i zewnętrznego.

Kolorystyka i światło są użyte w sposób kontrastowy — jasność i ciemność przeplatają się, by wzmocnić iluzję snu oraz niepokoju. Pełne światła partie ciała i elementów przednich zestawione są z bardziej zgaszonymi, zacienionymi bocznymi fragmentami obrazu — co potęguje wrażenie przestrzeni nieokreślonej, tajemniczej.

Obraz był pokazywany w różnych wystawach, m.in. katalogu Fundació Gala‐Dalí, i stanowi część kolekcji Peggy Guggenheim, co potwierdza jego znaczenie w dorobku Dalíego.

Obraz wpisuje się w surrealistyczną fascynację Dalíego tematami snu, cielesności i transformacji.

Dekonstrukcja ciała, jego integracja z naturą oraz obecność symboli związanych z ograniczeniem — łańcuch, gałąź — wskazują na psychologiczny wymiar obrazu: konflikt między wolnością psychiki a ograniczeniami narzuconymi przez rzeczywistość albo wewnętrzne stany.